Úff langt síðan síðast og það hefur sko helling á daga okkar drifið. Erum flutt í nýja húsið okkar, búin að fá fullt af gestum, gaman gaman og fara til Íslands.
Ég ákvað með mjög stuttum fyrirvara að drífa mig til Íslands, ja svona með rúmlega 2 klst fyrirvara. Það varð úr að við prinsinn færum til að hjálpa mömmu með hennar flutninga, enda við í fínni flutningaþjálfun. Planið var að vera á Íslandi frá föstudagskvöldi til þriðjudags, en það fór víst ekki alveg svo. Aðfaranótt þriðjudagsins fær kappinn krampa og er fluttur með sjúkrabíl á bráðamóttöku barna. Það var upphafið að erfiðasta sólarhring í mínu lífi. Hann náðist ekki úr krampanum fyrr en eftir mikil inngrip. Hann þyrfti mikla lyfjagjöf, sem hægði á öllu svo nauðsynlegt var að svæfa hann og setja i öndunarvél vegna hættu á öndurarstoppi ella. Þá tóku við allar mögulegar rannsóknir til að finna út hvað hefði gerst, en allt leit það nú vel út. Einhvern veginn voru það hálf blendnar tilfinningar sem bærðust með mér, í hvert skipti sem læknirinn sagði að þetta eða hitt prófið hefði ekki sýnt neitt athugavert, auðvitað var það mikill léttir en á hinn bóginn vantar mig líka skýringar. Þar sem ekki kom nein önnur skýring, þá var niðurstaðan að þetta er sennilega byrjun á flogaveiki, alla vega meðhöndlað sem slikt og gert ráð fyrir að hann sé á lyfjum næsta árið eða svo að minnsta kosti.
En jæja aftur að þessum langa þriðjudegi, dagurinn leið við að sitja hjá gullmolanum mínum, strjúka honum og bara vona það besta. Milli þess sem ég hringdi út og fékk fréttir af ferðaplönum hinna fjölskyldumeðlimanna. Ég þurfti sko að taka á öllu mínu til að bægja öllum óþægilegu hugsununum í burtu og bara halda biðina út. Ekkert svona með hvaða áhrif hefur þetta, hvernig verður hann þegar hann vaknar, fáum við sama barnið aftur. Seinni partinn var byrjað að létta svæfingunni, en vegna styrkleika flogaveikilyfjanna tók það töluvert langan tíma fyrir hann að vakna. En hann losnaði úr öndunarvélinni um kvöldið og en var áfram mjög eftir sig, svo hann svaf að mestu fram undir morgunn. Ég fékk lazyboy stól og kúrði við rúmstokkinn, maðurinn minn kom rétt eftir miðnætti, svona rétt búin að koma prinsessunni í öruggar hendur. En ég fékk alla vega staðfestingu á að kappinn væri eins og hann ætti að sér að vera, svona þegar fyrsta heila setningin kom: Mamma ég er ekki þriggja ára, farðu á klósettið! Ég bara að fullvissa mig um að hann vissi nú örugglega að ég ætlaði bara rétt að skreppa fram 
Um hádegi losnuðum við svo úr þrengslunum á gjörgæsludeildinni og fórum yfir í luxusinn á Barnaspitala Hringssins. Það tók nokkra daga að safna kröftum, jafna lyfjaskammtinn og bara komast á ról aftur. En prinsinum fannst nú ekki leiðinlegt að vera þarna, með 3 einkaþjóna í fullu starfi, dvd myndir í miklu magni og playstation tölvu á stofunni. Hann fékk leyfi seinni part laugardagsins, var þá farinn að hressast hratt, kíktum svo við í smá skoðun á sunnudag og hittum svo læknirinn á mánudagsmorgni í lokatjékk og útskrift. Ferðin heim gekk vel, en mikið var það nú þreytt fjölskylda sem lagðist á koddann seint um kvöldið.
Enn erum við aðeins að melta þessa reynslu alla, en honum líður alla vega vel og hefur ekki orðið meint af þessu á nokkurn hátt. Við erum enn að finna út hvernig daglega lífið þarf að vera, og hvaða breytingar þetta hefur í för með sér.
Takk fyrir allan stuðninginn meðan á þessu stóð, það var ómetanlegt að finna hversu margir hugsuðu til okkar og stóðu við bakið á okkur á allan hátt.
Knúskveðjur frá Álaborg